Er is iets gebeurd, iets waarvan ik alleen nog maar had durven dromen. Ik reed op indrukwekkende wijze (al zeg ik het zelf) naar mijn eerste podiumplek tijdens een van mijn favoriete criteriums!

 

Oke stel je voor. Een wedstrijd op vrijdagmiddag, geen probleem zou je zeggen. Behalve dat ik vrijdagochtend gewoon aan het werk ging én mijn benen als bagger aanvoelden. Maakt niet uit, de Ronde van Markelo is een van mijn favoriete criteriums. Een technische ronde met veel bochten en klinkers. Samen met Judith rijd ik erheen. Bij de inschrijving komen we al veel ploeggenootjes tegen, altijd gezellig! Beetje ouwehoeren en kletsen voor de wedstrijd is iets wat ik graag doe, dan vergeet ik nog wel eens om zenuwachtig te zijn. We kleden ons om en rijden rustig een aantal rondjes om een beetje warm te worden.

Er staat een relatief klein deelnemersveld, wat jammer is. Misschien deelt niet iedereen mijn mening van het mooie Markelose parcours. Het startschot gaat en het tempo gaat direct omhoog. Ik wilde eigenlijk een beetje rustig aan beginnen, iemand anders het voortouw laten nemen, maar we moeten direct aan de bak. In de verte zie ik dat Annet los is, maar wegkomen lukt haar niet. Het peloton lijkt even op hol geslagen, want we rijden op een lang lint. Annet wordt definitief teruggepakt en ik kan mijn aansluiting weer maken bij het peloton. Ja ik was weer eens wat naar achter gezakt. Op het moment dat ik naar voren rijd valt het peloton zo stil, dat ik maar aanzet. Ik roep nog naar een oud ploeggenootje ‘Kom, we gaan samen’, maar twee bochten verder zie ik dat ik alleen ben. Als ik weer bij de streep kom wordt er gebeld voor een premiesprint. ‘Als ik die maar pak’, denk ik en zet nog eens aan. Wat er daarna gebeurt, gebeurt in een roes. Het gat wordt 40 seconden en ik rijd een steady tempo, de bochten elke keer hetzelfde aansnijden, op hetzelfde moment schakelen. Op eens weet ik niet meer hoeveel rondes ik nog moet en vergeet ook een paar keer te drinken. Af en toe voel ik mijn benen, maar het gaat me best goed af.

Tot het moment dat ik denk dat ik nog 10 rondes moet, maar het rondenbord 22 aangeeft. Even zakt de moed in mijn schoenen. En dit is te merken aan mijn voorsprong. Ik ga weer achterom kijken, nog steeds niemand te zien. Totdat ik weer kijk en een paar gele sokken zie en een Adelaar pakje. Dit kan toch niet waar zijn? Laten ze nou echt twee Adelaars op kop rijden? Het is Annet die mij verblijd met de woorden ‘Ik kom je helpen’. Dankbaar rijd ik twee/drie ronden in haar wiel waarna onze voorsprong opgelopen is tot een minuut! We hebben tijd om te overleggen hoe we dit gaan aanpakken. Ik wil winnen, maar weet ook dat Annet al 6000 keer tweede is geworden. Ik daar in tegen heb nog nooit op het podium mogen staan en ben zo trots als een pauw dat ik überhaupt het podium op mag. We rijden samen tot de laatste ronde, twee bochten voor de finish zet Annet aan en is ze weg. Ik kan ook echt niet mee met haar versnelling, een terechte winnaar! Tot mijn verbazing zie ik dat we het peloton bijna hebben gedubbeld. Met mijn handen in de lucht kom ik solo achter Annet over de streep, zo blij zo blij!

 

Nooit gedacht dat ik dit kon, alleen ook zeker niet. Ik heb het geluk dat ik in het leukste en meest sympathieke team zit van het hele dames peloton. We hoeven geen afspraken te maken van te voren, we rijden geen gaten dicht met het peloton in ons wiel en zijn blij voor elkaar! Love you girls!

 

Op zaterdag avond tijdens de Ronde van Ugchelen deden we met een aantal meiden van de Adelaar nog mee aan twee prominenten koersjes. Met onder andere een sprint over 120 meter waarbij de tijden van mijn vader en mij bij elkaar werden opgeteld. Tot onze verbazing was dit genoeg voor nog een tweede plek! 

Ik hoop dat jullie ook zo'n leuk weekend hebben gehad!